Waarom je jezelf wegcijfert in relaties

Je zegt ja… terwijl je eigenlijk nee voelt.

Je voelt dat iets niet helemaal klopt,
maar je gaat er toch in mee.

Je denkt:
ach, maakt niet uit
laat maar
het is niet zo belangrijk

Totdat je later denkt:

waarom zeg ik dit niet gewoon?

---

Het sluipt erin (zonder dat je het doorhebt)

Jezelf wegcijferen gebeurt niet ineens.

Het gaat stap voor stap.

Een keer iets inslikken.
Een keer je aanpassen.
Een keer over je grens heen gaan.

En voor je het weet…

ben je vooral bezig met de ander.
En een stuk minder met jezelf.

---

Het patroon dat hier onder zit

Dit is wat ik het
“ik zorg voor jou (en vergeet mezelf)” patroon noem.

En het lastige is:

het voelt vaak niet eens als een probleem.

Het voelt als:

lief zijn
rekening houden
empathisch zijn

Maar onder dat gedrag zit vaak iets anders.

👉 De behoefte om gezien te worden
👉 De behoefte om waardering te krijgen
👉 De angst om afgewezen te worden als je jezelf laat zien

---

💡 Wat eronder zit

Onder dit patroon zit vaak een gemiste basisbehoefte.

Zoals:

• erkenning
• gezien worden
• jezelf mogen zijn
• ruimte krijgen voor jouw gevoelens

En als dat vroeger niet helemaal vanzelf ging…

ga je later zelf iets ontwikkelen
om dat tóch te krijgen.

---

---

Waar dit patroon vandaan komt

Vaak begint dit al vroeg.

Misschien heb je geleerd dat:

• jouw gevoelens minder belangrijk waren
• je “makkelijk” moest zijn
• of dat je liefde kreeg door lief en aangepast te zijn

En zonder dat je het doorhad, ontstond er iets in jou:

ik moet me aanpassen om erbij te horen

---

Hoe dit zich nu laat zien

Misschien herken je dat je:

• anderen vaak op de eerste plek zet
• het lastig vindt om nee te zeggen
• het goed aanvoelt wat anderen nodig hebben
• maar weet soms niet wat jij zelf nodig hebt
• je moe voelt of leeg in relaties

En ergens voel je:

👉 ik raak mezelf hierin kwijt

---

Een voorbeeld uit de praktijk

Een vrouw (laten we haar Sarah noemen) kwam bij mij omdat ze zich uitgeput voelde.

Ze gaf veel.
Was er altijd voor anderen.
Maar voelde zich steeds minder gezien.

Wat ze zelf niet doorhad…

was dat ze zichzelf al jaren op de tweede plek zette.

Als kind had ze geleerd dat het veiliger was
om zich aan te passen.

Om niet te veel ruimte in te nemen.
Om vooral “lief” te zijn.

En dat patroon was ze blijven herhalen.

Totdat ze begon te voelen:

👉 dit ben ik eigenlijk niet

---

Wat alles verandert

Niet dat je stopt met geven.

Maar dat je stopt met jezelf vergeten.

Dat je leert:

• je eigen grenzen te voelen
• je behoeften serieus te nemen
• jezelf niet meer kleiner te maken

---

De echte shift

Je hoeft jezelf niet weg te cijferen om geliefd te zijn.

Je hoeft jezelf niet aan te passen om erbij te horen.

Je mag er zijn.

Met alles wat je voelt, wilt en nodig hebt.

---

Je hoeft dit niet alleen te doen

Dit patroon zit vaak diep.

En juist omdat het zo normaal voelt,
is het lastig om het alleen te doorbreken.

In mijn praktijk help ik je om:

• dit patroon te herkennen
• de onderliggende laag te voelen
• en weer ruimte in te nemen voor jezelf

---

Herken je dit? Grote kans dat er meerdere patronen spelen.
Lees hier mijn blog: Waarom je steeds vastloopt in dezelfde patronen

Plan een kennismakingsgesprek en ontdek hoe NEI therapie je helpt om jezelf weer terug te vinden. Klik hier

http://www.vvnt.nl

Neem een kijkje in mijn andere Blogs